Ana

Leonardo Da Vinci (notebook circ. 1480

JEAN FRANCOIS NICERON

LA PERSPECTIVE CURIEUSE

eros_1

La Perspective curieuse ou magie artificielle des effetts merveilleux de l’optique, de la catoptrique et de la dioptrique (Dans la quelle, outre un abregé et Méthode generale de la Perspective commune, reduite en pratique sur les cinque corps reguliers, est encore enseignée la façon de faire et construire toutes sortes de figures difformes, qui estant veues de leur point paroissent dans une juste proportion, le tout par des pratiques si familières que le moins versée en la Geometrie s’en pourront faire servir avee le seul compas et la regle. Oeuvre tres-utile aux Peintres, Architects, Graveurs, sculpteurs et tous autres qui se servent Du dessein et leurs ouvrages. Par le Pere F.J.F.N. Parisien de l’Ordre des Minimes).

 

Julian-Beever-In-Chile-street-art.

 

 

 

 

 

Una intelligente ed efficacissima applicazione della prospettiva anamorfica si può vedere qui a fianco. Si tratta dei pannelli pubblicitari della tim (purtroppo mi tocca fare pubblicità) sui campi di calcio, in questo caso a San Siro. In effetti sono solo una sorta di tappeti con impressa una immagine anamorfica studiata per essere vista correttamente proprio dal punto di ripresa delle telecamere! Come si vede il trucco riesce perfettamente in quanto visti così sembrano proprio dei pannelli verticali con tanto di base. Complimenti all'ideatore di questa pubblicità.

 

 

http://www.anamorphosis.it/html/eng/opere.htmlParigi 1638

 

http://www.anamorphosis.it/html/ita/opere_02_ombra_02_il_numero.html

anamorphosis.it

http://www.anamorphosis.com/

What you see is what you get?

We like to think that seeing is some kind of “direct” perception of reality. But in fact our brains are constantly interpreting and giving structure to the raw visual input from our eyes. Take the everyday situations of seeing an open door, or a building as we walk along the street. Immediately, we give these objects a stable, rectangular form, which amazingly does not appear to change as we move relative to the object, but is that form actually there?…

Photo of an open door    Photo of a buildingThere are some subtle details here (to do with binocular vision, and also that a camera does not “see” like the human eye), but fundamentally the brain is making a choice, that there is a rectangular form which appears distorted because parts of it are further away than other parts. A non-rectangular shape could look the same, but we don’t expect to see such shapes. The “Ames Room” illusion brilliantly exposes the kind of expectations that we automatically apply to what we see.

“We prefer an ordered world, regular patterns, familiar forms, and when flaws or distortions occur, provided they are not too gross, our mind’s eye tidies them up. We see what we want or expect to see …”

“… We never see the whole of any solid object at any given moment; even to see the whole surface of so simple an object as a sphere, six successive viewpoints are needed … But we accept at a single glance that it is a sphere: we complete it on the assumption that it is a consistent shape, and the simplest possible one. In fact it might be any one of countless forms that are only partly spherical. There is a fountain court at Granada where visitors are told the story of a Moorish Caliph about to appoint a Grand Vizier. He invited the candidates to identify an object lying or floating in shallow water. All but one promptly said it to be an orange. One picked it up, and identified it as half an orange; he got the job.” (Lawrence Wright, Perspective in Perspective, pages 27, 24).

[Anamorphosis main menu]

http://www.optische-fenomenen.nl/

Poseidoneanamorphosis.it

Poseidone
anamorphosis.it

Hans Holbein – I due ambasciatori (1533)
   

http://www.artetoma.it/anamorfosi/index1.html

DANIELE BARBAROLA PRATICA DELLA PERSPETTIVApubblicata a Venezia nel 1568 Sorvolando sulla nota questione per cui l’opera del Barbaro costituirebbe un plagio dell’allora inedito ‘De prospectiva pingendi‘ di Piero della Francesca, il nostro interesse si concentra sulla quinta parte, delle nove di cui si compone l’intero trattato, “nella quale si espone una bella e secreta parte di prospettiva“. Ma la trattazione del Barbaro delude le aspettative in quanto al momento di descrivere la costruzione dell’immagine anamorfica si limita a fornire l’esposizione di un metodo empirico basato sulla proiezione, tramite la luce solare o quella di una lanterna, di un cartone da spolvero su un piano che “fusse un parete, e la carta un altro, che si congiugnesse con la tavola, e facesse squadra“.

JACOPO BAROZZIda VIGNOLALE DUE REGOLE DELLA PROSPETTIVA PRATICA(con il commento di Egnazio Danti)

compilata intorno al 1545 e pubblicata postuma a Roma nel 1583

Nella prima parte del libro, quella relativa all’esplicazione della prima regola del Vignola, vi è un paragrafo intitolato “Di quelle pitture che non si possono vedere che cosa siano, se non si mira per il profilo della tavola, dove sono dipinte”, in cui si descrive un procedimento, del tutto aprospettico, di formazioni di immagini allungate da osservare di sbieco. Il Danti asserisce di aver appreso questo metodo da un pittore siciliano che aveva fama di prospettico eccellente: Tommaso Laureti. In effetti quello che descrive il Danti è un procedimento che non ha nulla a che fare con la prospettiva, è un metodo empirico evidentemente in uso a quei tempi e che ritroveremo successivamente in altri trattati.

Manfred Mohr, cubo, 1975

GIOVANNI PAOLO LOMAZZOTRATTATO DELL’ARTE DELLA PITTURA, SCULTURA ED ARCHITETTURApubblicato a Milano nel 1584 Nel capitolo XIX del Sesto libro, sotto il titolo “Modo di fare la prospettiva inversa che paia vera, essendo veduta per un solo forame”, troviamo una descrizione relativa ad un procedimento per l’esecuzione di grandi disegni anamorfici. Mutuata dal ‘portello dureriano’ l’operazione presenta però un rovesciamento dei termini: il piano di rappresentazione si trova non più tra il disegnatore e l’oggetto da rappresentare, ma davanti ad essi. Purtroppo il trattato è privo di illustrazioni in quanto compilato, anzi dettato dal Lomazzo quando era ormai divenuto cieco; ciononostante la meticolosa descrizione ci permette di identificare il procedimento descritto con quello adoperato in seguito dal Niceron per l’affresco anamorfico del San Giovanni a Pathmos eseguito nel 1642 nel convento dei Minimi a Roma e ora non più visibile.

Trattatistica.

1400
Leon Battista Alberti
 (1404-1472), De Pictura, opera compilata nel 1435, tradotta in Italiano nel 1436 con il titolo Della Pittura; pubblicata a stampa per la prima volta in Basilea 1540.

Piero della FrancescaDe prospectiva pingendi, opera compilata intorno al 1475; edizione critica moderna, Firenze, 1942, a cura di G. Nicco Fasola.

Leonardo da Vinci (1452-1518),Cod.A (2172 dell’Istituto di Francia); Codice Atlantico; Codice Arundel; Trattato della pittura (raccolto e ordinato arbitrariamente forse da Francesco Melzi, nel 1550).

1500

Albrecht Dürer (1471-1528), Underweysung der Messung , Norimberga, 1525, traduzione latina, a cura di Joachim Camerarius, Basilea,1535.

Jacopo Barozzi (detto Vignola, 1507-1573), Le due regole della prospettiva pratica di M.J.B. da Vignola con i commentari del R.P.M. Egnatio Danti dell’ordine dei Predicatori, Matematico dello studio di Bologna ,compilata intorno al 1545, pubblicata postuma a Roma, 1583.

Daniele Barbaro (1513-1570), La pratica della prospettiva, Venezia, 1568.

Aurelio Luini (1530-1593), oppure Figino, Ambrogio (1548-1608), manoscritto noto come Codice Huygens; compilato intorno al 1581, pubblicato per la prima volta in Londra nel 1940, a cura di Erwin Panofsky.

Giovanni Paolo Lomazzo (1538-1600),Trattato dell’ arte della pittura, scultura ed architettura, Milano, l584.

1600

Guidubaldo del Monte (1545-1607), Perspectivae Libri Sex, Pesaro, 1600.

Salomon De Caus (1576-1626), La perspective avec la raison des ombres et miroirsLondra, 1612.

Pietro Accolti (1578-1627), Lo inganno degli occhi, Firenze, 1625

Pierre Herigon (?-?), Cursus Mathematicus, Parigi, 1634-1637.

Jean François Niceron (1613-1646), La perspective curieuse ou magie artificielle des effets merveilleux de l’optique, de la catoptrique et de la dioptrique, Parigi, l638.

Jean Du Breuil (1602-1670), La perspective pratique, Parigi , 1642-1649.

Jean François Niceron (1613-1646), Thaumaturgus opticus , Parigi, 1646.

Emmanuel Maignan (1601-1676), Perspectiva horaria, Roma, 1648.

Gaspard Schott (1608-1666), Magia universalis naturae et artis, Wurtzburg,1657-1659.

Andrea Pozzo (1642-1709), Perspectiva pictorum et architectorum, Roma, 1693-1700.

teschioOpere sull’anamorfosi.

Baltrusaitis, Jurgis, Anamorfosi o magia artificiale degli effetti meravigliosi, Milano, 1978.

Battisti, Eugenio, Anamorfosi, evasione e ritorno, Roma, 1981.

Leeman F., Elffers J., Schuyt M., Anamorphosen, Colonia,1975.

Dario Toffanello, Anamorfosi, l’immagine improvvisa, CittàStudi, Milano 1996.

A. De Rosa – G. D’Acunto, La vertigine dello sguardo. Tre
saggi sulla rappresentazione anamorfica, Cafoscarina, Venezia 2002

De

Lustrumprijsvraag 2008 van de stichting Ars et Mathesis

http://www.arsetmathesis.nl/

terug 1ste Prijs: “Poort naar de Zee”, Nico Laan uit Den Haag

Nico Laan heeft met zijn inzending de jury op een aantal punten verrast: De locatiekeuze voor zijn anamorfose en daarmee samenhangend de materiaalkeuze. De anamorfose is op het strand gemaakt. Nico tekent niet met kleur, maar met reliëf. Zijn lijnen zijn gevormd door een in het strand gegraven geul en vlak daarnaast een dijkje gevormd door het zojuist uit de geul vrijgekomen zand, en verder door het effect van licht en schaduw. Ook de schaal van de anamorfose is een verrassing. Nico gebruikt voor zijn “Poort naar de zee” ongeveer een half voetbalveld. Bij deze afmetingen is ook de benodigde ooghoogte niet van een menselijke maat. Nico gebruikt een birds-eye-view op 18,75 meter. Ook hoe hij de foto van de anamorfose maakte is een verrassing: Niet vanaf een duintop. Nee, zijn camera wordt opgelaten aan een vlieger en wordt in positie gehouden door een speciale ophangconstructie. Hij bereidde zijn object gedegen voor. Als een landmeter berekende hij de exacte plaats voor zijn lijnen. Het beoogde beeld en het gerealiseerde beeld is perfect. Een klein stipje op het strand blijkt in werkelijkheid een paard met koets. Hiermee wordt meteen duidelijk dat de omvang van de anamorfose bijzonder groot is. De gemaakte foto is “een plaatje”: De anamorfose harmonieert volstrekt met de omgeving van strand, zee en lucht.

terug 2de Prijs: “Onmogelijke driehoek, kubus en drietand”, Matthijs Lubbers, Jelte Palm, Annalein Henselmans en Marieke Loonen van de Hogeschool Arnhem en Nijmegen, lerarenopleiding 2e graad wiskunde docent.

De 4 studenten, Matthijs Lubbers, Jelte Palm, Annalein Henselmans en Marieke Loonen van de HAN, kozen als onderwerp voor hun afbeelding een drietal onmogelijke figuren. Ze maakten een onmogelijke kubus, een onmogelijke driehoek en een onmogelijke drietand.. Zij bereidden hun werk gedegen voor. In een proefopstelling op kleine schaal checkten ze van te voren of het doel ook bereikt werd. Ook bij de daadwerkelijke uitvoering in stoepkrijt realiseerden zij dit doel perfect.

terug 3de Prijs, “Vrouwenportret”, Matthew May uit Antwerpen

Matthew May deed aan de prijsvraag mee met zijn tekening die hij in augustus 2008 maakte voor het “Colours of Valkenburg, International Street Painting Festival” in het Limburgse Valkenburg.
Hij maakte een anamorfose van een vrouwenportret met een hoge artistieke kwaliteit. Ook het effect van de vertekening komt bij deze stoepkrijttekening sterk naar voren.

street_art_by_pavel_puhov_11-1-mini
http://www.streetartutopia.com/?p=10554https://i2.wp.com/www.streetartutopia.com/wp-content/uploads/2012/11/street_art_march_2012_17.jpeg

Advertisements
This entry was posted in Drafts, Fine Artists. Bookmark the permalink.